حق‌آبه کشاورزی چیست؟

حق‌آبه کشاورزی در حقوق ایران، حقی است عینی و ارتفاقی بر استفاده از مقدار معینی آب (به‌طور مستمر یا متناوب) برای آبیاری اراضی معین، که ریشه آن می‌تواند عرفی، قراردادی یا قانونی باشد. این حق مستقل از مالکیت آب است و معمولاً به تبع زمینِ ذی‌نفع برقرار می‌شود و به‌عنوان حقی مکتسبه قابل انتقال به همراه زمین است، مگر آنکه خلاف آن مقرر شده باشد. مبانی قانونی و ماهیت - قانون مدنی: - مواد 93 و 94 و 95: حقوق ارتفاقی از جمله حق مجرای آب و حق شُرب برای ملک می‌تواند برقرار و به ثبت برسد. - ماده 158 و بعد: طرق ایجاد ارتفاق به وسیله عقد، تصرف (سابقه و عرف مستمر) و قانون. - ماده 159: ارتفاق تابع ملک مستفید است؛ با انتقال ملک، حق ارتفاق نیز منتقل می‌شود مگر خلاف شرط شده باشد. - قانون توزیع عادلانه آب 1361: - ماده 1 و 2: انفال‌بودن آب‌ها و لزوم اذن و پروانه از وزارت نیرو برای برداشت و بهره‌برداری. - ماده 18: شناسایی حقوق مکتسبه اشخاص نسبت به آب‌های عمومی؛ وزا