پاسخ کوتاه و کاربردی ۱) تعریفها در حقوق ایران - تبعه/اتباع خارجی: هر شخص غیرایرانی که تابعیت ایران را ندارد؛ ممکن است دارای تابعیت دولت متبوع خود باشد (Foreign nationals). مبنا: اصل ۴۱ قانون اساسی (تابعیت) و مواد قانون مدنی درباره تابعیت (مواد ۹۷۶ تا ۹۹۱ ق.م.). - پناهنده: شخص خارجی که به علت ترس موجه از تعقیب به دلایل نژاد، مذهب، ملیت، عضویت در گروه اجتماعی یا عقیده سیاسی، خارج از کشور متبوع خود است و نمیتواند یا نمیخواهد به آن بازگردد. مبنا: کنوانسیون ۱۹۵۱ ژنو و پروتکل ۱۹۶۷ (ایران عضو است)، آییننامه داخلی «اجرای کنوانسیون مربوط به وضع پناهندگان» مصوب ۱۳۵۵ و اصلاحات بعدی، و مقررات کمیسیون تعیین وضعیت پناهندگان در وزارت کشور. ۲) تفاوتهای اصلی در نظام حقوقی ایران - مبنای شناسایی و وضعیت حقوقی: • اتباع خارجی: وضعیت اقامت بر اساس قوانین عمومی ورود و اقامت اتباع خارجه؛ نیازمند روادید، پروانه اقامت (موقت/دائم)، و رعایت نظامات اقامتی. مبنا: قانون ورود و اقامت اتباع خارجه مصوب ۱۳۱۰ و اصلاحات؛ آییننامههای مرتبط با روادید و اقامت. • پناهنده: ابتدا باید توسط «کمیسیون تعیین وضعیت پناهندگان» (زیر نظر وزارت کشور و با حضور نماینده کمیساریای عالی پناهندگان) شناسایی و کا
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری