در مقام یک وکیل دادگستری، ابتدا باید روشن کنیم «هیأت امنا» در چه زمینهای مدنظر است؛ زیرا قواعد حاکم بسته به نوع شخصیت حقوقی و حوزه فعالیت متفاوتاند. در عمل، هیأت امنا در این حوزهها شایع است: مؤسسات و نهادهای عمومی غیردولتی، دانشگاهها و مراکز آموزش عالی، موقوفات و امور خیریه، مؤسسات غیرتجاری و سمنها (NGOها)، و شرکتهای دولتی/نیمهدولتی با اساسنامه خاص. در ادامه، منابع حقوقی حاکم و چارچوب کلی تشکیل هیأت امنا را به تفکیک بیان میکنم. ۱) دانشگاهها و مؤسسات آموزش عالی - قانون اهداف، وظایف و تشکیلات وزارت علوم، تحقیقات و فناوری (مصوب ۱۳۸۳) و آییننامههای شورای عالی انقلاب فرهنگی درباره هیأتهای امنا. - مصوبات شورای عالی انقلاب فرهنگی از جمله: - سیاستها و ضوابط تشکیل هیأت امنای دانشگاهها و مؤسسات آموزش عالی و پژوهشی (مصوبات شورای عالی، مخصوصاً در دهه ۱۳۷۰ و اصلاحات بعدی). - آییننامه جامع مدیریت دانشگاهی و آییننامه مالی-معاملاتی نمونه که نقش هیأت امنا در تصویب بودجه، آییننامههای داخلی و ساختارها را تعیین میکند. - اساسنامه اختصاصی هر دانشگاه/مؤسسه که به تصویب مراجع ذیصلاح (شورای عالی انقلاب فرهنگی/هیأت وزیران) رسیده و ترکیب، حدود اختیارات و شیوه تشکیل و نصاب جلسات هیأت امنا را مشخص میکند. - قانون برنامههای توسعه (بهویژه احکام استقلال مالی-اداری دانشگاهها و اختیارات هیأت امنا در برنامههای پنجم و ششم). ۲) موقوفات، مؤسسات خیریه و امور عامالمنفعه - قانون مدنی (مواد ۵۵ تا ۹۱ درباره وقف؛ نصب متولی و امکان تعیین هیأت
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری