چگونه با درخواست درمان‌های غیرضروری یا پرخطر برخورد کنیم؟

پاسخ کوتاه و عملی (با ارجاع به مقررات ایران): 1) اصل راهنمایی بالینی و عدم انجام درمان غیرضروری - طبق اصول اخلاق پزشکی (مصوب وزارت بهداشت) و اصل عدم اضرار (non-maleficence)، دندانپزشک مکلف است از انجام اقداماتی که فاقد اندیکاسیون علمی یا دارای نسبت خطر/فایده نامطلوب است خودداری کند. - ماده 3 و 4 منشور حقوق بیمار: تصمیمات درمانی باید بر پایه شواهد و منافع بیمار باشد و از انجام اقدامات غیرضروری پرهیز شود. - از منظر حقوقی، ماده 495 قانون مجازات اسلامی (1392) مسئولیت حرفه‌ای را مشروط به رعایت موازین فنی و علمی می‌داند؛ انجام درمان غیراندیکه—even با رضایت—می‌تواند به مسئولیت انتظامی/مدنی/کیفری منجر شود. 2) گفت‌وگو و اطلاع‌رسانی شفاف (Informed Refusal/Consent) - تکلیف: توضیح واضح درباره تشخیص، گزینه‌های درمانی استاندارد، عدم ضرورت/خطرات گزینه درخواستی بیمار، پیامدهای احتمالی (کوتاه‌مدت و بلندمدت)، هزینه‌ها و جایگزین‌های کم‌خطر. - سند رضایت/عد