پاسخ کلی و اجرایی (با استناد به قوانین ایران) 1) مبنای عفو و شمول آن - عفو در حقوق ایران به دو صورت است: - عفو عمومی (مصوب مجلس): طبق اصل 71 و 85 قانون اساسی و ماده 97 قانون مجازات اسلامی 1392، ماهیتاً وصف کیفری عمل را زایل میکند و تعقیب و اجرای مجازات را موقوف میسازد. آثار محکومیت نیز زایل میشود مگر قانون استثنا کند. - عفو خصوصی/تخفیف (به پیشنهاد رئیس قوه قضائیه و موافقت مقام رهبری): مستند به اصل 110 قانون اساسی بند 11 و مواد 114 و 115 قانون مجازات اسلامی. عموماً ناظر بر بخشودگی یا تخفیف مجازات است و به اصل جرم و محکومیت خدشه وارد نمیکند مگر در متن عفو تصریح شود. 2) اثر عفو بر سوابق کیفری - در عفو عمومی: به موجب ماده 97 ق.م.ا، آثار محکومیت کیفری از بین میرود؛ لذا سوابق مؤثر کیفری مرتبط با آن جرم پاک و قابل اعمال برای محرومیتهای تبعی نیست. - در عفو خصوصی: اصل بر این است که فقط اجرای مجازات (یا بخشی از آن) بخشوده میشود و محکومیت و آثار تبعی باقی است، مگر در متن «فهرست شرایط و ضوابط عفو» صراحتاً زوال آثار تبعی و سوءسابقه قید شده باشد. ماده 25 ق.م.ا درباره محرومیتهای تبعی میگوید این آثار با گذشت مواع
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری