در هر کشور نهادهایی مانند وزارت امور خارجه، شورای امنیت ملی، مجلس و دفتر ریاستجمهوری نقش کلیدی در تصمیمگیریهای سیاست خارجی دارند. هر کدام از این نهادها دیدگاهها و منافع خاصی دارند که باید با هم هماهنگ شوند. گاهی اختلاف بین آنها مسیر تصمیمگیری را پیچیده میکند. هماهنگی نهایی معمولاً از طریق جلسات رسمی یا کمیتههای مشترک صورت میگیرد. نتیجه این فرآیند سیاستی است که به عنوان موضع رسمی کشور اعلام میشود.
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری