این نظریه از مشاهدات مردمشناسان و زبانشناسان آمریکایی ادوارد ساپیر و بنجامین لی وورف در قرن بیستم شکل گرفت. آنها با مطالعه زبانهای بومی آمریکا متوجه شدند که نحو و واژگان متفاوت، بر درک زمان و فضا اثر میگذارد. یافتههایشان الهامبخش پژوهشهای بعدی در روانزبانشناسی شد.
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری