خطاهای ترجمه معمولاً به دلیل استفاده از کدونهای نادر یا ساختارهای ثانویه mRNA رخ میدهد. با جایگزینی کدونهای پرکاربرد و حذف نواحی پایدارکننده RNA، این مشکل کاهش مییابد. بهینهسازی توالی با توجه به GC content هم مؤثر است. علاوه بر این، کاهش سرعت ترجمه در نواحی خاص میتواند تاخوردگی صحیح پروتئین را تسهیل کند. این روشها در مجموع باعث تولید پروتئینهای سالمتر و پایدارتر میشوند.
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری