پاسخ کوتاه و کاربردی (با استناد به قوانین ایران) تعاریف پایه - معبر: هر راهی که برای عبور و مرور افراد و وسایل استفاده میشود؛ شامل خیابان، کوچه، گذر، پیادهرو و… (ماده ۱ قانون نحوه آنکَسْبِ عوارض از معابر و ضوابط طرحهای تفصیلی/طرح هادی و عرف فنی شهرسازی). - معبر عمومی: راهی که برای استفاده عموم آزاد است و در تملک یا مدیریت عمومی (شهرداری/دهیاری/دولت) قرار دارد؛ مانند خیابانها و کوچههای ثبتشده در طرحهای شهری. مستند: ماده ۲ قانون شهرداری، مواد ۱۰۱ و ۱۰۲ قانون شهرداری (اصلاحی)، ماده ۴۵ قانون مدنی (انفال و اموال عمومی)، ماده ۱۶ قانون تعاریف و ضوابط تقسیمات کشوری از حیث مدیریت محلی. - معبر اختصاصی (خصوصی): راهی در ملک خصوصی که استفاده از آن ویژه مالک یا افراد معین است و برای عموم آزاد نیست؛ مگر اینکه با توافق، تفکیک، افراز یا طرح عمومی به معبر عمومی تبدیل شود. مستند: مواد ۳۰، ۳۱ و ۱۹۸ به بعد قانون مدنی (مالکیت و حدود آن)، رأی وحدت رویه و رویه قضایی در باب معابر احداثی در تفکیکها. - حق عبور (حقالمرور/حقالعبور): یک حق عینی تبعی بر ملک غیر برای عبور، معمولاً بهصورت حق ارتفاق یا ضرورت (اضطرار). ممکن است قراردادی، ناشی از ضرورت (مواد ۱۰، ۹۳، ۹۴، ۱۰۱ قانون مدنی و شهرداری)، یا مبتنی بر سبق تصرف و عرف ایجاد شود. مستند اصلی: مواد ۹۳ تا ۱۰۱ قانون مدنی (ارتفاقات)
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری