پاسخ بهصورت عملی و مستند به قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری (مصوب ۱۳۹۲ با اصلاحات بعدی): 1) تفاوت مواد ۷۹ و ۸۹ به اختصار - ماده ۷۹: اعتراض ثالث به آراء قطعی دیوان (برای شخصی که طرف دعوا نبوده اما رأی قطعی دیوان به حقوق مکتسب او خلل وارد کرده است). - ماده ۸۹: رسیدگی به تعارض، اختلاف نظر یا استنکاف واحدهای اداری از اجرای آراء قطعی دیوان، و نیز درخواست اعمال مقررات مرتبط با وحدت رویه/رفع تعارض و الزام به اجرا. در عمل، شایعترین کاربرد ماده ۸۹، طرح موضوع «استنکاف از اجرای رأی قطعی دیوان» و نیز «اعلام تعارض آراء شعب» و ارجاع به هیأت عمومی برای صدور رأی وحدت رویه است. 2) پیشنیازهای اعمال ماده ۸۹ (بسته به مورد) الف) در مورد استنکاف از اجرای رأی قطعی دیوان: - وجود رأی قطعی قابل اجرا: باید رأی دیوان عدالت اداری قطعی و لازمالاجرا باشد (نهایی شده و مهلت اعتراضات قانونی سپری شده یا در مرجع بالاتر ابرام شده باشد). مستند: مواد ۱۱، ۶۳، ۱۰۷ و ۱۱۲ به بعد قانون تشکیلات و آیین دادرسی. - ابلاغ صحیح رأی به محکومعلیه اداری: ابلاغ قانونی به دستگاه/مرجع طرف دعوا صورت گرفته باشد. بدون ابلاغ، شروع مهلت اجرا محل اشکال است. - انقضای مهل
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری