مهم‌ترین راهکارهای پیشگیری حقوقی و فنی کدامند؟

در مقام یک وکیل دادگستری، راهنمای زیر را به‌صورت کاربردی و مرحله‌بندی ارائه می‌کنم. هدف، شناخت چارچوب‌های قانونی، مجازات‌ها و رویه‌های عملی در ایران و سپس بیان مهم‌ترین راهکارهای پیشگیری حقوقی و فنی است. 1) چارچوب قانونی جرایم سایبری در ایران - قانون جرایم رایانه‌ای 1388 (ماده 1 تا 56): ستون اصلی. - دسترسی غیرمجاز، شنود غیرمجاز، جاسوسی داده، اختلال و تخریب داده/سامانه (مواد 1 تا 11). - کلاهبرداری و جعل رایانه‌ای (مواد 12 تا 17). - جرایم محتوا محور: محتوای مستهجن/مبتذل، محتوای علیه عفت عمومی، تبلیغ و تسهیل دسترسی (مواد 14 و 15 و 21 به بعد). - نقض حریم خصوصی: انتشار داده‌های شخصی/اسرار بدون رضایت (مواد 16، 17، 18). - مسئولیت ارائه‌دهندگان خدمات میزبانی/دسترسی و تکالیف نگهداری داده ترافیک (مواد 32، 33، 34). - قانون تجارت الکترونیکی 1382: - حمایت از داده‌ها و مصرف‌کننده، کلاهبرداری/تقلب در بستر الکترونیک، مسئولیت فروشگاه‌ها و امضای الکترونیکی (مواد 33، 34، 37، 58 به بعد). - قانون حمایت از داده و حریم خصوصی: ایران قانون جامع GDPRگونه مصوب ندارد، اما مقررات بخشی و تکالیف نگهداری/حفاظت از داده در قانون جرایم رایانه‌ای، آیین‌نامه‌های کارگروه تعیین مصادیق محتوای مجرمانه، دستورالعمل‌های بانک مرکزی، سازمان تنظیم مقررات و مصوبات شورای عالی فضای مجازی وجود دارد (از جمله سند الزامات حفاظت از داده‌های شخصی در کسب‌وکارهای مجازی مصوب شورای عالی فضای مجازی). - آیین دادرسی: قانون آیین دادرسی کیفری 1392 (مواد مرتبط با ادله الکترونیکی، بازرسی و تفتیش الکترونیکی، توقیف و دسترسی به داده‌ها؛ مواد 148، 150، 151، 655 به بعد در ادله الکترونیکی). - نهادهای ذی‌صلاح: - دادسرای ویژه جرایم رایانه‌ای (در تهران و مراکز استان‌ها)، پلیس فتا، کارگروه