در چارچوب حقوق کیفری ایران، جرم «رانندگی بدون گواهینامه» از جرایم غیرقابل گذشت و ناظر به نظم عمومی است و رکن قانونی آن در ماده 723 قانون مجازات اسلامی (کتاب تعزیرات) و همچنین در مواد مربوط قانون رسیدگی به تخلفات رانندگی و آییننامه راهنمایی و رانندگی قابل استناد است. مطابق ماده 723 تعزیرات: «هرکس بدون داشتن گواهینامه رانندگی مبادرت به رانندگی نماید، به مجازات مقرر محکوم میشود.» این جرم از نوع جرایم مقید به فعل است و تحقق آن به طور معمول با احراز «فعل رانندگی» و «فقدان گواهینامه معتبر» انجام میشود. با این حال، عنصر معنوی (سوءنیت) همچنان لازم است و قابل مناقشه است. محورهای مؤثر برای تردید در عنصر معنوی (سوءنیت) جرم: 1) فقدان علم و آگاهی نسبت به بیاعتباری یا عدم وجود گواهینامه - اگر متهم به طور متعارف و با دلایل موجه معتقد بوده گواهینامهاش معتبر است (مثلاً تمدید انجام شده اما صدور کارت به تأخیر افتاده، یا در سامانه راهور وضعیت «معتبر» نمایش داده میشده)، میتوان ادعا کرد علم به فقدان مجوز وجود نداشته است.
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری