پاسخ کوتاه: اصل بر تقسیم هزینههای مشترک به نسبت سهم هر شریک در منافع و مالکیت چاه است، مگر آنکه بین شرکا قرارداد دیگری وجود داشته باشد یا عرف خاص و مؤثر محل خلاف آن را اقتضا کند. هزینههای ضروری برای حفظ و انتفاع متعارف، حتی بدون رضایت برخی شرکا، قابل مطالبه است؛ اما مخارج توسعهای/تبدیلی خارج از انتفاع متعارف، نیازمند توافق شرکا است. توضیح حقوقی و عملی 1) مبنای قانونی - ماده ۳۰ قانون مدنی: هر مالکی حق همهگونه انتفاع از مال خویش را دارد مگر در مواردی که قانون منع کرده است. - مواد ۵۷۱ تا ۵۸۸ قانون مدنی (شرکت مدنی): تصرفات در مال مشترک باید با اذن شرکا باشد؛ منافع و تعهدات اصولاً به نسبت سهم تقسیم میشود مگر خلاف آن شرط یا عرف شود. - مواد ۳۰۱، ۳۰۲ و ۳۳۶ قانون مدنی: هزینههای لازم و ضروری که برای حفظ مال غیر یا جلوگیری از تلف آن انجام میشود، قابل رجوع است. - قاعده فقهی و عرفی لاضرر و لاضرار و نیز قاعده «اذن در شیء اذن در لوازم آن است» در تفسیر هزینههای ضروری برای حفظ انتفاع متعارف مورد استناد رویه قرار میگیرد. - در صورت وجود پروانه بهرهبرداری چاه و مقررات بخشداری/شرک
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری