از منظر حقوقی ایران، «نهر متروکه» به مجرای آبی گفته میشود که سابقاً برای آبیاری یا انتفاع عرفی مورد استفاده بوده اما بهطور مؤثر و مستمر ترک بهرهبرداری شده و جریان آب یا کارکرد آن از بین رفته است. تشخیص «متروکه بودن» موضوعی است و بر اساس اوضاع و احوال (عدم جریان مؤثر آب، عدم مصرف عرفی، تغییر مسیر منابع آب، طول زمان ترک استفاده و فقدان قصد احیاء) انجام میشود. چارچوب قانونی: - قانون مدنی
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری