اثبات عدم دسترسی، گزارش فوری سرقت یا مفقودی و ارائه شواهد مکانسنجی مؤثر است. همچنین تناقض زمانی-مکانی در لاگها و سابقه گزارش به اپراتور میتواند دفاع را تقویت کند. پاسخ کلی و عملی (نه صرفاً نظری) بهعنوان وکیل: 1) اصل برائت و بار اثبات - اصل 37 قانون اساسی و ماده 4 قانون آیین دادرسی کیفری: اصل برائت است؛ دادستان باید انتساب را اثبات کند. صرف اینکه سیمکارت به نام شماست برای محکومیت کافی نیست؛ باید علم، عمد، انتفاع یا تسهیل ارتکاب جرم توسط شما اثبات شود. 2) دفاعیات کلیدی نسبت به ارکان جرم - انکار علم و عمد: جرایم رایانهای/مخابراتی عموماً عمدیاند. اگر استفاده مجرمانه بدون علم شما رخ داده، عنصر معنوی مخدوش است (مواد 2 و 144 قانون مجازات اسلامی). - فقدان انتساب واقعی استفاده: باید نشان داد بهرهبردار واقعی فرد دیگری است. رویه قضایی در جرایم سایبری معمولاً به ادلّه فنی (لاگ، IP، IMEI، موقعیت BTS) متکی است. اختلاف مکان/زمان میتواند انتساب را تضعیف کند. - نبود نفع یا نقش در عملیات: برای بزههایی مثل کلاهبرداری رایانهای (ماده 13 قانون جرایم رایانهای) یا معاونت (ماده 126 ق.م.ا.) باید نقش مؤثر یا تسهیل آگاهانه احراز شود. صرف مالکیت صوری سیمکارت کفایت ندارد. - عدم قابلیت انتساب از حیث نگهداری: اگر ثابت کنید سیمکارت سرقت/مفقود/در اختیار غیر مجاز بوده، یا بهصورت موقت جهت کار
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری