پاسخ حقوقی (با استناد به قوانین ایران) 1) تفکیک مفاهیم: اراضی ملی در برابر اراضی منابع طبیعی - اراضی ملی: به موجب ماده 1 قانون ملی شدن جنگلها و مراتع مصوب 1341 و مواد 2 و 56 قانون حفاظت و بهرهبرداری از جنگلها و مراتع (مصوب 1346 با اصلاحات بعدی)، کلیه جنگلها، مراتع، بیشههای طبیعی، اراضی جنگلی و بهطور کلی عرصههایی که دارای پوشش طبیعی جنگلی و مرتعیاند، جزو انفال و ثروتهای عمومی محسوب و در مالکیت دولت (به نمایندگی سازمان منابع طبیعی و آبخیزداری کشور) قرار میگیرند؛ مگر آنکه سابقه احراز مالکیت خصوصی پیش از تاریخ ملی شدن داشته باشند. - اراضی منابع طبیعی: اصطلاحی عامتر که شامل اراضی ملی (جنگلها، مراتع، بیشهها، اراضی موات و لمیزرع ملی شده) و سایر اراضی تحت مدیریت سازمان منابع طبیعی است. به بیان حقوقی، “اراضی منابع طبیعی” چتر بالاتر است و “اراضی ملی” بخش عمدهای از آن را تشکیل میدهد. تشخیص ملی یا مستثنیات بودن اراضی در صلاحیت کمیسیون موضوع ماده 56 قانون حفاظت و بهرهبرداری و اکنون هیأت ماده 2 قانون حفاظت و بهرهبرداری و آرای قطعی مراجع قضایی است. - مستثنیات اشخاص: زمینهایی که پیش از ملی شدن بهطور قانونی در تملک اشخاص بوده و با ادله ثبتی و عرفی قابل اثبات است (تبصره ماده 56 و آرای وحدت رویه و بخشنامههای سازمان ثبت). این اراضی از شمول اراضی ملی خارجاند. نکته کلیدی: هر زمین طبیعی الزاماً ملی نیست؛ ا
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
