ضمانت در حقوق مدنی به چه معناست؟

ضمانت (ضمان) در حقوق مدنی ایران به معنای تعهد شخص ثالث (ضامن) نسبت به دینی است که مدیون اصلی (مضمون‌عنه) به داین (طلبکار) دارد؛ به‌گونه‌ای که با تحقق عقد ضمان، دین از ذمه مدیون اصلی به ذمه ضامن منتقل می‌شود. بنابراین طلبکار از آن پس حق رجوع به ضامن را دارد. مبانی و احکام اصلی ضمان در قانون مدنی ایران مواد 684 تا 723 است. تعریف و ماهیت: - ماده 684 قانون مدنی: «عقد ضمان عبارت است از اینکه شخصی مالی را که بر ذمه دیگری است به عهده بگیرد.» - اثر اصلی: انتقال دین از مدیون به ضامن. ماده 698: «به محض اینکه ضمانت صحیحاً واقع شد، ذمه مضمون‌عنه بری و ذمه ضامن به مضمون‌له مشغول می‌شود؛ مگر اینکه ضمان به طور تضامن واقع شده باشد.» - لزوم عقد: ضمان عقد لازم است و بدون رضایت مضمون‌له (طلبکار) اصولاً تحقق نمی‌یابد. رضای مضمون‌عنه شرط صحت نیست، مگر در موارد خاص توافقی. ارکان: 1) داین (مض