پاسخ حقوقی و عملی – بر پایه قوانین ایران خلاصه - در قوانین ایران، «اختلال دوقطبی» بهطور مستقل از سایر اختلالات روانی تعریف نشده و حقوق جداگانهای ندارد؛ معیار، «وجود اختلال روانی مؤثر بر کارکرد فرد» است، نه عنوان تشخیصی. - تفاوتهای عملی بیشتر در ارزیابی پزشکی-کارکردی (شدت، فراوانی دورهها، تأثیر بر کار و خودمراقبتی) بروز میکند که میتواند به تفاوت در درجه معلولیت، نوع حمایتهای بهزیستی و تصمیمات قضایی منجر شود. چارچوب قانونی اصلی 1) قانون حمایت از حقوق افراد دارای معلولیت مصوب 1396 و آییننامههای اجرایی آن - ماده 1 و 2: معلولیت نتیجه تعامل محدودیتهای فردی و موانع محیطی است؛ ملاک «نوع تشخیص پزشکی» به تنهایی نیست. - ماده 6، 7، 8، 9: حمایتها شامل معافیتها و تخفیفات، مناسبسازی، تسهیلات اشتغال، مستمری و خدمات توانبخشی، در صورت احراز معلولیت و شدت آن. - آییننامه ارزیابی و طبقهبندی انواع معلولیتها (سازمان بهزیستی): اختلالات روانپزشکی از جمله خلقی (مانند دوقطبی) ذیل «معلولیت روانی» ارزیابی میشوند و بر اساس شدت علائم، دفعات عود، پاسخ به درمان و اختلال عملکرد اجتماعی/شغلی درجهبندی میگردند (خفیف/متوسط/شدید/عمیق). 2) قانون سلامت روان (سیاستها و مصوبات مرتبط) و مقررات وزارت بهداشت - حقوق بیمار روانپزشکی در تشخیص، درمان، رازداری، رضایت آگاهانه و مراقبت اجباری فقط با ضوابط خاص، مشابه سایر بیماران روانی است؛ برای دوقطبی حکم اختصاصی وجود ندارد. - آییننامههای بستری اجباری: معیار «خطر قریبالوقوع» برای خود/دیگران یا ناتو
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری