در حقوق ایران، اصطلاح «پدرخوانده» بهعنوان یک نهاد مستقل حقوقی پیشبینی نشده است؛ بنابراین حقوق و تکالیف «پدرخوانده» بهطور خودکار شکل نمیگیرد مگر آنکه یکی از نهادهای قانونی ولایت، قیمومت یا سرپرستی (یا حضانت) بر کودک برقرار شود. در ادامه تفاوتها و آثار هر یک را توضیح میدهم و اینکه در عمل «پدرخوانده» تحت کدام چارچوب میتواند دارای حقوق و مسئولیت قانونی شود. 1) ولایت (ولایت قهری) - تعریف: اختیار و مسئولیت قانونی اداره امور کودک (مالی و غیرمالی) که به حکم قانون به پدر و جد پدری تعلق دارد. - مبنای قانونی: مواد 1180 تا 1194 قانون مدنی؛ ماده 1180: «صغیر تحت ولایت قهری پدر و جد پدری است.» - دامنه اختیارات: امور مالی و غیرمالی طفل، از جمله نمایندگی در معاملات، اداره اموال، تصمیمات ضروری مرتبط با تربیت و نگهداری. حدود آن باید مصلحت طفل را رعایت کند (ماده 1184 ق.م. و امکان ضمّ امین یا عزل در صورت خیانت یا عدم صلاحیت). - انتقالپذیری: قابل انتقال به «پدرخوانده» نیست مگر با سلب یا محدود شدن ولایت از ولی قهری توسط دادگاه و تعیین نهاد جایگزین (مثل قیم یا سرپرست). ازدواج مادر با شخصی (پدرخوانده) ولایت را به او منتقل نمیکند. - پایان: با بلوغ و رشد یا فوت ولی قهری. 2) قیمومت - تعریف: نهادی برای حمایت از صغیر یا محجور در فقدان ی
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری