پاسخ کوتاه: در حقوق ایران اصل بر این است که اگر چند سبب در وقوع نتیجه زیانبار (مثل مرگ) مؤثر باشند، مسئولیت به نسبت نقش مؤثر هر سبب قابل تفکیک است؛ اما هرگاه یکی از اسباب عرفاً علت غالب و قاطع نتیجه شناخته شود، همان سبب “سبب مُقَدَّم در تأثیر” تلقی و مسئول اصلی است. در مواردی که نقشها قابل تفکیک یا اندازهگیری نیست، ممکن است مسئولیت به طور تضامنی یا بر مبنای قاعده اشتراک در جنایت/اتلاف اعمال شود. در پروندههای مرگ در جریان درگیری که متوفی دچار سکته شده، تشخیص رابطه سببیت و درجه تأثیر هریک از عوامل (ضربوجرح، استرس درگیری، بیماری زمینهای، قصور پزشکی و…) با کارشناسی پزشکی قانونی و ارزیابی قضایی انجام میشود. تحلیل مبنا و مستندات: - مبنای کلی: ماده 1 قانون مسئولیت مدنی و قواعد فقهی تسبیب و اتلاف، معیار «رابطه سببیت عرفی» و تفکیک میان سبب قویتر و ضعیفتر را پذیرفتهاند. در جنایتها نیز مواد 492 به بعد قانون مجازات اسلامی 1392 درباره تسبیب، سبب اقوی از مباشر، و شرکت در جنای
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری