حقوق ساکنان در برابر مزاحمتهای صوتی چیست؟ راهنمای عملی و پرسش و پاسخ 1) مبنای قانونی ممنوعیت مزاحمتهای صوتی - اصل 40 قانون اساسی: هیچکس نمیتواند اعمال حق خویش را وسیله اضرار به غیر قرار دهد. - ماده 690 قانون مجازات اسلامی (بخش تعزیرات): ایجاد مزاحمت و ممانعت از حق در املاک و اماکن جرمانگاری شده است. - آییننامه اجرایی ماده 33 قانون نظام صنفی و مقررات مربوط به اصناف: واحدهای تجاری و صنفی مکلف به رعایت موازین عدم ایجاد مزاحمت از جمله آلودگی صوتی هستند. - قانون نحوه جلوگیری از آلودگی صوتی (مصوبات و بخشنامههای محیط زیست و شهرداریها): تعیین حدود مجاز صدا در اماکن شهری (هرچند اجرای عملی غالباً از طریق شهرداری و پلیس انجام میشود). - آییننامههای داخلی آپارتمانها و قانون تملک آپارتمانها (مصوب 1343 و اصلاحات بعدی): مالکین و ساکنان مکلفاند مقررات مربوط به حفظ آرامش و عدم ایجاد مزاحمت برای سایر واحدها را رعایت کنند؛ مدیر ساختمان اختیار تذکر و پیگیری دارد. - ماده 132 قانون مدنی: کسی نمیتواند در ملک خود تصرفی کند که مستلزم تضرر همسایه شود. 2) چه نوع صداها مصداق مزاحمت است؟ - صداهای مکرر، شدید یا خارج از عرف محل و زمان؛ مانند: - پخش موسیقی با صدای بلند، مهمانیهای شبانه، تست سیستم صوتی - تعمیرات با ابزار پرصدا در ساعات غیرمجاز - پارکینگ و بوق
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری