به طور خلاصه: نگهداری دام در محدودههای شهری اصولاً ممنوع یا بهشدت مقید به ضوابط بهداشتی و شهری است. تعیین ضوابط و اعمال ممنوعیتها عمدتاً در صلاحیت شوراهای اسلامی شهر (قانونگذاری محلی) و اجرای آن با شهرداری (ضابطهگذاری اجرایی، صدور مجوزهای مربوط به کشتارگاه/مراکز مجاز، پلمب و رفع مزاحمت) است؛ با نظارت و همافزایی دستگاههایی مانند دامپزشکی و بهداشت. چارچوب حقوقی و نقشها: 1) اصل ممنوعیت مزاحمت و آلودگی - قانون شهرداری (مصوب 1334 و اصلاحات بعدی) - ماده 55 بند 20: جلوگیری از ایجاد مزاحمت و آلایندهها و اماکنی که مخالف اصول بهداشت شهر است؛ شهرداری مکلف به جلوگیری از تأسیس و دایر نگاهداشتن اماکنی است که برای ساکنان تولید مزاحمت میکند. نگهداری دام در منازل و بافت مسکونی غالباً ذیل «مزاحمت و مخاطرات بهداشتی» تلقی میشود. - ماده 55 بند 14 و 15: ایجاد و اداره کشتارگاهها و نظارت بر امور بهداشتی آنها. - قانون تعزیرات حکومتی امور بهداشتی و درمانی و آییننامه
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
