پاسخ کوتاه: صدمه ورزشی وقتی در محاکم قابل شکایت است که از حدود متعارف ورزش خارج شود و ناشی از تقصیر، بیاحتیاطی، بیمبالاتی، عدم رعایت مقررات و آییننامههای ورزشی، یا رفتار عمدی/خشونتآمیز باشد. همچنین وقتی برگزارکننده یا مربی تکالیف ایمنی و مراقبتی خود را نقض کند، مسئولیت مدنی و حتی کیفری میتواند مطرح شود. صرف صدمه در جریان عادی بازیِ قانونی و مطابق قواعد، معمولاً قابل تعقیب نیست. تحلیل حقوقی و مستندات - اصل رضایت و «خطر پذیرفتهشده» در ورزش: شرکتکننده با علم به ماهیت ورزش، خطرهای متعارف و معمول آن را میپذیرد. بنابراین صدمات ناشی از ریسکهای عادی و در چارچوب قوانین رشته، اصولاً موجب مسئولیت نیست؛ مگر اینکه از حدود متعارف خارج شود. این تحلیل با قواعد عام مسئولیت مدنی در حقوق ایران منطبق است (مواد 1 و 2 و 3 قانون مسئولیت مدنی 1339: هر کس بدون مجوز قانونی عمداً یا در نتیجه بیاحتیاطی به جان یا سلامتی یا مال غیر لطمه بزند، مسئول جبران خسارت است؛ دادگاه با توجه به اوضاع و احوال میزان خسارت و نحوه جبران را تعیین میکند). - مسئولیت کیفری در صورت تقصیر یا عمد: - اگر رفتارِ ورزشکار، مربی یا مسئول برگزارکننده متضمن بیاحتیاطی/بیمبالاتی/عدم رعایت نظامات دولتی باشد و منتهی به صدمه بدنی شود، میتواند مشمول مواد عمومی دیات و تعزیرات شود: - مواد 489 و 495 قانون مجازات اسلامی 1392 (کتاب دیات): در صورت ورود آسیب بدنی غیرعمدی در نتیجه بیاحتیاطی، دیه ثابت میشود. ماده 495: پزشک در صورت بیاحتیاطی یا عدم رعایت موازین، ضامن دیه است؛ قیاس
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری