دفاعیات متداول خوانده در صدمات ورزشی چیست؟

در صدمات ورزشی، خوانده (عامل صدمه، مربی، داور، باشگاه یا برگزارکننده) معمولاً به دفاعیات استانداردی متوسل می‌شود تا مسئولیت خود را کاهش یا منتفی کند. مهم‌ترین دفاعیات متداول و مبانی قانونی آنها به شرح زیر است: 1) رضایت و قبول خطر (Volenti non fit injuria) - مبنا: قاعده فقهی «اقدام» و «رضا»، و در حقوق موضوعه، اصل لزوم احراز تقصیر در مسئولیت قهری (مواد 1 و 2 قانون مسئولیت مدنی و ماده 331 و 332 قانون مدنی)، به‌علاوه عرف ورزش. - شرح دفاع: خوانده استدلال می‌کند که خواهان با آگاهی و قبول ریسک‌های ذاتی ورزش (مانند برخوردهای معمول در فوتبال، کشتی یا بسکتبال) وارد فعالیت شده است؛ لذا خسارت ناشی از ریسک‌های متعارف و پیش‌بینی‌شده بر عهده خود اوست. - حدود دفاع: این دفاع فقط ریسک‌های متعارف، پیش‌بینی‌پذیر و غیرقابل‌اجتناب ورزش را پوشش می‌دهد. تقصیر فاحش، خطای خارج از قواعد بازی، خشونت عمدی، نقض آشکار مقررات ایمنی یا تجهیزات معیوب، مشمول قبول خطر عرفی نیست. رویه قضایی نیز معمولاً در صدمات ناشی از حرکات غیرمتعارف یا عمدی، دفاع «قبول خطر» را مردود می‌داند. 2) فقدان تقصیر یا اقدام مطابق موازین فنی و مقررات - مبنا: ماده 1 قانون مسئولیت مدنی (لزوم اثبات تقصیر)، مواد 951 و 952 قانون مدنی (تعدی و تفریط)، اصل برائت از تقصیر. - شرح دفاع: خوانده می‌گوید اعمالش مطابق قوانین و آیین‌نامه‌های فدراسیون مربوط، عرف حرفه‌ای، دستورالعمل‌های ایمنی و استانداردهای تجهیزاتی بوده است و هیچ‌گونه تعدی/تفریطی محقق نشده است. - ادله معمول: فیلم مسابقه/تمرین، گزارش د