سنین معمول حضانت و تغییر آن چگونه است؟

به طور خلاصه: حضانت در حقوق ایران «نگهداری و پرورش مادی و معنوی کودک» است و با ولایت قهری (اختیار تصمیم‌گیری حقوقی و مالی پدر/جد پدری) متفاوت است. مقررات اصلی در قانون مدنی و قانون حمایت خانواده آمده است. 1) سنین معمول حضانت - تا 7 سالگی: حضانت طفل با مادر است (پسر و دختر تفاوتی ندارد). مستند: ماده 1169 قانون مدنی (اصلاحی 1382): «برای نگاهداری طفل، مادر تا هفت‌سالگی او اولویت دارد و پس از آن با پدر است.» - پس از 7 سالگی تا بلوغ: اصل بر حضانت با پدر است، مگر این‌که دادگاه به مصلحت طفل خلاف آن را تعیین کند. مستند: ذیل ماده 1169 و ماده 45 قانون حمایت خانواده 1391 (امکان اتخاذ تصمیم متفاوت به مصلحت طفل). - پس از بلوغ: حضانت به معنای حقوقی پایان می‌یابد و معیار، اقامت و انتخاب خود طفل است، اما ولایت قهری پدر/جد پدری نسبت به امور مالی تا رشد باقی می‌ماند. بلوغ شرعی در پسر 15 و در دختر 9 سال قمری است (ماده 1210 ق.م و نظریات تفسیری)، ولی «رشد» برای تصرفات مالی باید احراز شود. 2) حقوق و وظایف