در استدلال حقوقی، تقدم با کدام دلایل است؟

در رویه و دکترین حقوقی ایران، در «ترتیب اعتبار ادله» هنگام تنظیم لایحه و استدلال حقوقی، تقدم با ادله‌ای است که از حیث منبع و قطعیت، بالاترین قدرت اثباتی را دارند. به‌طور خلاصه ترتیب معمولِ استناد (با توجه به نوع دعوا و مقررات خاص) چنین است: 1) ادله شرعی/قانونیِ دارای نص خاص مقدم - هر جا قانون نصّ خاص در باب حجیت یا تقدم دلیل دارد، همان حاکم است. مثال: - اقرار: دلیل قاطع علیه مُقِر (ماده 1259 و 1275 قانون مدنی؛ ماده 164 و 171 قانون مجازات اسلامی 1392؛ مواد 203 به بعد قانون آیین دادرسی کیفری). در امور مدنی اقرار مؤثر و معتبر، دعوا را فیصله می‌دهد مگر ادعای بطلان/عدم صحت اقرار ثابت شود. - سوگند: در موارد قابل توجیه، سوگند قاطع دعواست و پس از ردّ یا نکول آثار مشخص دارد (مواد 271 تا 286 قانون آیین دادرسی مدنی). - اسناد رسمی: دارای قدرت اثباتی ممتاز و لازم‌الاجرا نسبت به مندرجات و مفاد خودند و انکار و تردید نسبت به آن‌ها مسموع نیست و