پاسخ بهعنوان وکیل پایه یک دادگستری 1) تعریف و تفاوت سفته ضمانتی با سفته عادی - مبنای قانونی: سفته (فتهطلب) یک سند تجاری است که به موجب مواد 307 و 309 قانون تجارت، متضمن تعهد به پرداخت مبلغی در سررسید معین یا عندالمطالبه است. قانون تجارت اصطلاح «سفته ضمانتی» را بهصراحت بهکار نمیبرد، اما در عمل و رویه قضایی، سفتهای که بهعنوان تضمین انجام تعهد (مثلاً حسن انجام کار، استرداد مال، پرداخت اقساط قرارداد) داده میشود، «سفته ضمانتی» نامیده میشود. - تفاوت ماهوی: سفته عادی برای یک دین قطعی و قابل مطالبه صادر میشود و دارنده آن (در چهارچوب شرایط شکلی و مواعد واخواست) میتواند از مزایای اسناد تجاری (مسؤولیت تضامنی، امکان مطالبه سریعتر) بهرهمند شود. اما سفته ضمانتی به عنوان وثیقه انجام تعهد صادر میشود و پرداخت آن منوط به تحقق تخلف/عدم انجام تعهد اصلی است. بنابراین: - در سفته عادی، اصل بر قابلیت مطالبه بدون نیاز به اثبات تخلف است. - در سفته ضمانتی، دارنده برای وصول باید تحقق شرط (تخلف بدهکار از تعهد تضمینشده) را اثبات کند. - آثار حقوقی مهم: - وصف تجریدی اسناد تجاری: اصولاً اسناد تجاری مستقل از رابطه پایهاند؛ اما وقتی در متن سفته یا رسید تحویل قید شود که «سفته صرفاً بابت ضمانت تعهد مشخص صادر شده»، دارنده بعدی نیز در برابر این قید در صورت علم یا درج علنی، با محدودیت مواجه میشود و امکان سوءاستفاده کاهش مییابد. رویه محاکم در خصوص قابلیت استناد به «ضمانتی بودن» سند، مثب
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری