در گذشته شاعران برای جلب حمایت مالی و اجتماعی به مدح پادشاهان میپرداختند. این مدایح علاوه بر تمجید، ابزار تبلیغ سیاسی نیز بودند. مدحنامهها ساختار قدرت را تثبیت میکردند و تصویر مطلوبی از حاکمان میساختند. با این حال برخی شاعران در لابهلای این اشعار نقد ظریف خود را پنهان میکردند. این دوگانگی نشاندهنده هوشمندی شاعر در برابر سیاست بود.
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری