رمانتیسم در ایران از اواخر قاجار و با آشنایی با ادبیات اروپا رواج یافت. شاعران و نویسندگانی مانند عشقی، لاهوتی و بهار از آزادیخواهی و احساسات فردی سخن گفتند. این جریان در شعر نو و ادبیات معاصر نیز ادامه یافت. تأکید بر «منِ شاعر» و بیان عاطفه، نشانه بارز آن است. بنابراین، رمانتیسم ایرانی بیشتر جنبه اجتماعی و ملیگرایانه پیدا کرد.
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری