الحاقیه در قرارداد پیمانکاری چیست و چه زمانی به کار میرود؟ 1) تعریف و جایگاه حقوقی - الحاقیه (ضمیمه/متمم) سند مکتوبی است که پس از امضای قرارداد اصلی، برای اصلاح، تکمیل، تغییر یا تبیین مفاد آن تنظیم و به همان قرارداد پیوست میشود. از نظر حقوق ایران، الحاقیه زمانی معتبر است که: - با قصد انشاء و تراضی طرفین تنظیم شود (مواد 10، 190 و 219 قانون مدنی) - با شرایط صحت معاملات (اهلیت، قصد و رضای طرفین، موضوع معین و مشروعیت جهت) انطباق داشته باشد - تعارضی با قوانین آمره و نظم عمومی نداشته باشد - ماده 10 قانون مدنی (اصل آزادی قراردادها) اجازه میدهد طرفین روابط خود را در قالب الحاقیه هم تنظیم کنند، مشروط به اینکه مفاد آن مخالف صریح قانون نباشد. وفق ماده 219، عقود لازم را جز به تراضی یا به موجب قانون نمیتوان فسخ کرد؛ بنابراین هر گونه تغییر در قرارداد لازم، در قالب تراضی جدید (الحاقیه) ممکن است. 2) موارد کاربرد رایج - تغییر دامنه کار (Scope): اضافه یا کاهش آیتمهای کاری، تغییر نقشهها و مشخصات فنی - تعدیل مبالغ و نرخها: تغییر مبلغ مقطوع، اعمال ضرایب تعدیل، تغییر نرخ ارجاعشده در پیوستهای مالی - تمدید یا تعجیل مهلتها: تمدید مدت پیمان به علت تاخیرات مجاز یا تغییر برنامه زمانبندی (Timeline) - تغییر شیوه پرداخت و تضمینها: تقسیط جدید، تغییر زمانبندی پرداخت صورتوضعیتها، اصلاح مبالغ/نوع تضمینهای حسن انجام کار یا پیشپرداخت - معرفی یا تغییر پیما
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری