دستور خلاف قانون دقیقاً به چه معناست؟

پاسخ کلی و عملی (با استناد به قوانین ایران) 1) منظور از «دستور خلاف قانون» چیست؟ - دستور خلاف قانون، تصمیم یا فرمانی از سوی مقام قضایی (از جمله دادستان یا دادیار تحت نظارت او) است که: - خارج از حدود اختیارات قانونی او صادر شده باشد (نقض صلاحیت ذاتی یا محلی)، یا - با نص صریح قانون مغایرت داشته باشد (عدم استناد یا تعارض با مواد قانونی لازم‌الرعایه)، یا - بدون رعایت تشریفات و حقوق دفاعی مقرر در قانون آیین دادرسی کیفری صادر شده باشد (مثل صدور دستور تفتیش بدون مجوز قانونی یا بدون شرایط اضطرار، عدم رعایت اصل تناسب، ضرورت و کمترین تعرض)، یا - ناقض حقوق بنیادین مصرح در قانون اساسی و قوانین عادی باشد (اصل 22، 23، 25، 32، 36، 37، 38 و 39 قانون اساسی؛ و مواد قانون آیین دادرسی کیفری). - نمونه‌های متعارف: - دستور بازداشت یا جلب بدون وجود جهات قانونی مقرر در مواد 237، 238، 239 ق.آ.د.ک. - دستور تفتیش منزل یا ضبط اشیاء بدون مجوز قضایی معتبر و بدون رعایت مواد 137 تا 154 ق.آ.د.ک. - منع دسترسی به وکیل در مواردی که قانون چنین منعی را اجازه نداده (با لحاظ تبصره‌های ماده 48 ق.آ.د.ک در موارد استثنایی). - دستور انتشار اطلاعات خصوصی یا محدودسازی حقوقی بدون مستند قانونی روشن. - ورود به حریم مکاتبات و داده‌های رایانه‌ای بدون مجوز قانونی (قانون جرایم رایانه‌ای، ماده 1 و مواد مرتبط ق.آ.د.ک). - دستور رد شکایت یا بایگانی زمانی که قانوناً مکلف به تعقیب است و مورد م