پاسخ کوتاه: در حقوق ایران، اصل بر عقل و اهلیت افراد بالغ است و صرف “تأخیر در طرح دعوا” بهتنهایی دلیل بر عدم سلامت عقل یا برعکسِ آن نیست؛ اما میتواند بهعنوان یک قرینه جانبی در ارزیابی دادگاه اثر بگذارد. معیار اصلی، وجود یا فقدان “قوه تمییز و اراده” در زمان وقوع معامله است، نه زمان طرح دعوا. توضیح حقوقی و استناد: - اصل اهلیت: مطابق مواد 210، 211 و 212 قانون مدنی، انعقاد عقد منوط به قصد و رضا و اهلیت است و معاملات صغیر و مجنون باطل یا غیرنافذ است. ماده 1207 قانون مدنی محجورین (از جمله مجانین) را نام میبرد و ماده 1211 میگوید جنون به هر درجه که باشد موجب حجر است. - زمان سنجش سلامت: ملاک، وضعیت روانی “حینالعقد” است؛ یعنی باید احراز شود در زمان امضای قرارداد، شخص فاقد قوه تمییز یا اراده نبوده است. بعد یا قبل از آن، صرفاً امارات است و نیازمند دلایل تکمیلی. - ب
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری