چه ادله‌ای برای اثبات عدم ابلاغ قابل طرح است؟

در مقام اعتراض به رأی با استناد به “عدم ابلاغ” (یا ابلاغ ناقص/غیراصولی)، بار اثبات معمولاً بر عهده معترض است؛ اما اگر اشکال در تشریفات ابلاغ از اوراق پرونده آشکار باشد، دادگاه مکلف به رفع نقص است. ادله‌ای که برای اثبات عدم ابلاغ یا ابلاغ نامعتبر قابل طرح است عبارت‌اند از: 1) ایرادات شکلی و قانونی نسبت به برگ‌های ابلاغ در پرونده - فقدان یا نقص مندرجات قانونی در برگ ابلاغ: عدم درج نام مخاطب، نشانی کامل، تاریخ دقیق ابلاغ، نوع اوراق، نام و امضای مأمور ابلاغ، نتیجه ابلاغ (ابلاغ واقعی/قانونی)، نام گیرنده و سمت او. مستند: مواد 68 تا 83 قانون آیین دادرسی مدنی (ق.آ.د.م)، به‌ویژه مواد 68، 70، 73، 75، 76، 77، 83؛ ماده 38 و 39 آیین‌نامه نحوه استفاده از سامانه ثنا و ابلاغ الکترونیک (مصوب قوه قضائیه). - عدم رعایت تشریفات ابلاغ در نشانی درست: ابلاغ به نشانی قدیمی یا اشتباه با وجود اعلام نشانی جدید یا نشانی ثنا؛ مستند: ماده 101 ق.آ.د.م (تغییر نشانی)، مواد 175 و 176 ق.آ.د.م و مقررات ثنا درباره ابلاغ الکترونیک. - تبدیل ناروا به ابلاغ قانونی: مواردی که مأمور بدون احراز عدم دسترسی به مخاطب، یا بدون تحقیق از همسایه/سرایدار در چارچوب ماده 70 ق.آ.د.م، مستقیماً الصاق کرده یا به بستگان فاقد شرایط تحویل داده است. مستند: مواد 68، 69، 70، 73، 75 ق.آ.د.م. -