پاسخ کوتاه: گونه و بومسازگاری از عوامل کلیدی در ارزشگذاری درختاناند؛ هرچه گونه ارزش اکولوژیک/اقتصادی بالاتر و با شرایط اقلیمی و خاکی محل کاشت سازگارتر باشد، ارزش درخت (برای جبران خسارت، تعیین عوارض، یا برنامهریزی شهری) بالاتر ارزیابی میشود. این امر هم در مقررات داخلی و هم در رویه کارشناسی رسمی دادگستری منعکس است. شرح حقوقی و فنی: 1) مبانی قانونی و مقرراتی - قانون حفظ و گسترش فضای سبز در شهرها (مصوب 1359 و اصلاحات بعدی): قطع درختان منوط به اخذ مجوز و پرداخت جریمه/عوارض بر اساس نوع و سن و محیط تنه است. آییننامههای اجرایی شهرداریها و دستورالعملهای کمیسیون ماده 7 معمولاً جدولهای ضرایب گونهای دارند که برای گونههای ارزشمند، ضریب بالاتری اعمال میکنند. - قانون جامع حد نگار و قانون حفاظت و بهرهبرداری از جنگلها و مراتع: در منابع طبیعی، تعیین خسارت ناشی از قطع یا تخریب درختان بر مبنای نوع گونه، سن، حجم چوب، کمیابی، نقش حفاظتی-آبخیزی و ارزشهای اکولوژیک
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری