به طور خلاصه، ارزشگذاری درختان (Urban Tree Valuation) در ایران بر پایه ترکیبی از معیارهای زیستمحیطی، فنی-اقتصادی و حقوقی انجام میشود. در عمل، شهرداریها و کارشناسان رسمی دادگستری از روشهای متعارف بینالمللی (مانند روش ارزش جایگزینی و روش افتقیمت مشروط به شرایط محلی) استفاده میکنند و عوامل مکان، دسترسی و کارکرد شهری در ضریبهای تعدیل ارزش نقش مستقیم دارند. چارچوب حقوقی و مقررات مرتبط: - قانون شهرداری (مصوب 1334 و اصلاحات بعدی): ماده 55 بند 20، شهرداری را مکلف به حفظ و توسعه فضای سبز میداند؛ درختان واقع در معابر و املاک عمومی تحت نظارت شهرداریاند. - قانون حفظ و گسترش فضای سبز در شهرها (مصوب 1359 و آییننامه اجرایی): هرگونه قطع، جابهجایی یا آسیب به درختان در محدوده شهر منوط به اخذ مجوز است و برای تخلف، جریمه و جبران خسارت پیشبینی شده است. ملاک محاسبه عموماً به رأی کارشناس رسمی ارجاع میشود. - قانون حفظ و حمایت از منابع طبیعی و ذخایر جنگلی (و نیز قانون حفاظت و بهرهبرداری از جنگلها و مراتع): برای درختان خارج از محدوده شهری/ملی نیز ضمانت اجرا و جبران خسارت مقرر است. - قانون مسئولیت مدنی (ماده 1 و 11): هرکس به مال یا منافع متعلق به دیگری (از جمله درختان تحت حفاظت عمومی) خسارت وارد کند، مسئول جبران خسارت است؛ مبنای ارزیابی با نظر کارشناس تعیی
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری