پاسخ کوتاه: در حقوق ایران، برای صحت هر معامله، وجود قصد انشاء و رضای معتبر (مختارانه و آگاهانه) لازم است. اگر رضای یکی از طرفین به سبب سوءاستفاده از بیسوادی او مخدوش شده باشد (مثلاً از جهل به مفاد سند یا فریب در ماهیت/محتوا استفاده شده)، حسب مورد میتوان به بطلان یا عدمنفوذ یا قابل ابطال بودن معامله استناد کرد. معیار، احراز اختلال در قصد (اشتباه اساسی) یا عیب در رضا (اکراه/فریب) و نیز امکان استناد به قواعد عمومی مسئولیت و خیار تدلیس است. تحلیل حقوقی و مستندات: 1) ضرورت قصد و رضا در معاملات - ماده 190 قانون مدنی: شرایط اساسی صحت معامله شامل قصد و رضا است. - ماده 191 و 192: تحقق عقد به قصد انشاء و مقرون بودن آن به چیزی که دلالت بر قصد کند. - نتیجه: فقدان قصد (اشتباه اساسی در نوع عقد یا موضوع) موجب بطلان است؛ عیب در رضا (اکراه یا تدلیس) موجب عدمنفوذ یا قابلیت ابطال است. 2) سوءاستفاده از بیسوادی چگونه بر اعتبار عقد اثر میگذارد؟ - صرف بیسوادی موجب بطلان نیست؛
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری