پاسخ کوتاه: در حقوق ایران، «راه کشاورزی» اگر جزء معابر عمومی و اموال عمومی محسوب شود، اصولاً نگهداری و حفاظت آن بر عهده مرجع عمومی ذیربط است (عمدتاً دهیاری/بخشداری و در مواردی اداره کل راهداری و حملونقل جادهای یا جهاد کشاورزی حسب مورد). اگر راه، خصوصی یا مشاع بین کشاورزان باشد، هزینهها و مسئولیت نگهداری به عهده مالکان و بهرهبرداران آن است. کلید تشخیص، وضعیت مالکیت و ثبت/تقسیمبندی راه، کاربری در طرحهای مصوب، و سابقه انتفاع عمومی است. توضیح حقوقی و ارجاعها: 1) ماهیت راه کشاورزی - اگر راه دسترسی میان مزارع در محدوده/حریم روستا باشد و عرفاً عموم روستاییان برای دسترسی به اراضی و تأسیسات کشاورزی از آن استفاده کنند و در اسناد و طرحهای هادی روستا یا طرحهای توسعه روستایی به عنوان معبر عمومی پیشبینی شده باشد، در زمره «اموال عمومی» و «معابر عمومی» تلقی میشود. در این صورت: - مطابق ماده 2 و 3 قانون دهیاریهای خودکفا و آییننامههای ملازم، نگهداری و بهسازی معابر روستا از وظایف دهیاری است. - به استناد ماده 55 قانون شهرداریها که به م
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری