در حقوق ایران، «حریم راه» (اعم از راههای روستایی، بینشهری و معابر عمومی) محدودهای است که برای ایمنی، نگهداری و بهرهبرداری از راه لازم بوده و هرگونه دخل و تصرف در آن ممنوع یا منوط به اخذ مجوز از مرجع ذیصلاح است. در راههای کشاورزی (راههای دسترسی مزارع، بین مزارع و راههای روستایی)، اصول و ضوابط حریم غالباً بر اساس مقررات عام راهها و آییننامههای مربوط به راههای روستایی و دستورالعملهای وزارت راه و شهرسازی و وزارت جهاد کشاورزی اعمال میشود. مبانی قانونی و مقرراتی مرتبط: - قانون ایمنی راهها و راهآهن مصوب ۱۳۴۹ و آییننامه اجرایی آن: تعیینکننده محدوده حریم و ممنوعیت ایجاد موانع و تأسیسات بدون مجوز در حریم راههای تحت نظارت وزارت راه و شهرسازی و وزارت راهآهن (مواد ۱، ۳، ۴ و ۹). - قانون تعاریف محدوده و حریم شهر، روستا و شهرک و نحوه تعیین آنها مصوب ۱۳۸۴: در خصوص راههای واقع در محدوده یا حریم روستاها و صلاحیت دهیاری/بخشداری در صدور مجوزها. - قانون حفظ کاربری اراضی زراعی و باغها مصوب ۱۳۷۴ و اصلاحات: برای هرگونه تغییر کاربری یا احداث بنا در اراضی کشاورزی واقع در مسیر/حریم راهها نیا
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری