روش‌های رایج تعیین قدمت نسبی اسناد کدام است؟

به طور خلاصه، در ایران تعیین قدمت «نسبی» اسناد (یعنی برآورد حدودی زمان کتابت/تنظیم، نه تعیین تاریخ مطلق) در چارچوب کارشناسی رسمی خط، امضا و اثرانگشت انجام می‌شود. مبنای حقوقی ارجاع امر به کارشناسی را می‌توان در مواد 257 تا 269 قانون آیین دادرسی مدنی و نیز مواد 223 و 224 قانون آیین دادرسی کیفری دید؛ همچنین اعتبار نظر کارشناس تابع اصول ادله اثبات دعوا (مواد 1257 به بعد قانون مدنی و ماده 199 ق.آ.د.م.) است. آئین‌نامه کارشناسان رسمی قوه قضاییه نیز قواعد شکلی را مقرر کرده است. اما روش‌های فنیِ رایج برای تعیین قدمت نسبی عبارت‌اند از: 1) آنالیز مرکب و رنگ‌دانه‌ها - طیف‌سنجی و کروماتوگرافی (مانند TLC, HPLC, GC-MS, Raman, FTIR) برای مقایسه ترکیب شیمیایی جوهر/تونر با دوره‌های زمانی استفاده رایج آن‌ها. - بررسی مهاجرت ح