پاسخ کلی: سفته (فتهطلب) در حقوق ایران سند تجاری است و اصل بر اعتبار آن است؛ اما اگر شرایط قانونی رعایت نشده یا دلایل متقن بر خدشه در اراده امضاکننده یا اصالت سند وجود داشته باشد، میتوان در دادگاه نسبت به بیاعتبارسازی یا لااقل بیاعتبار کردن علیه شخص خاص اقدام کرد. نبود اثر انگشت به تنهایی موجب بطلان سفته نیست؛ امضا یا مهر برای اعتبار کافی است. با این حال، در عمل نبود اثر انگشت میتواند در سناریوهایی که نسبت به انتساب امضا تردید میشود، به نفع مدعی بیاعتباری باشد. مبانی قانونی مهم: - مواد ۳۰۷ تا ۳۱۹ قانون تجارت (سفته و شرایط آن) - ماده ۱۲۹۲ و ۱۲۹۱ قانون مدنی (اعتبار اسناد و امکان انکار و تردید) - مواد ۲۲۰ به بعد قانون آیین دادرسی مدنی (انکار و تردید و ادعای جعل) - قانون کارشناسان رسمی و مقررات رسیدگی به اصالت خط، امضا و مهر نکات کلیدی و دلایل مؤثر برای بیاعتبار کردن یا بیاعتبارسازی علیه شخص: 1) انکار امضا/تردید در انتساب: - اگر خوانده منتسبالیه امضا باشد و سند عادی است، میتواند نسبت به امضا «انکار» کند (ماده ۲۱۶ و بعد ق.آ.د.م). در اسناد عادی، بار اثبات اصالت با مدعی اصالت (دارنده سفته) است. نبود اثر انگشت میتواند اثبات را برای دارنده دشوارتر کند زیرا تنها دلیل او امضا است. - در صورت طرح انکار، دادگاه به کارشناسی خط، امض
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری