پاسخ بهصورت راهنمای عملی و مبتنی بر قوانین آیین دادرسی مدنی 1) مبنای قانونی اعتراض ثالث و ضرورت اثبات ارتباط رأی با تضییع حق - مواد 417 تا 425 قانون آیین دادرسی مدنی، چارچوب دعوای اعتراض ثالث را بیان میکند. مطابق ماده 417، هرگاه رأی صادره به حقوق شخص ثالث خللی وارد آورد و آن شخص در دادرسی که منتهی به رأی شده دخالت نداشته باشد، میتواند اعتراض ثالث مطرح کند. - بنابراین دو رکن برای پذیرش دعوا لازم است: 1) رأی معترضعنه به حقوق معترض لطمه زده یا تهدید جدی به تضییع حق ایجاد کرده باشد. 2) معترض در دادرسی سابق طرف نبوده یا امکان دفاع مؤثر نداشته است. 2) بار اثبات و معیار ارتباط رأی با تضییع حق - اصل: بار اثبات بر عهده معترض است (قاعده کلی ماده 1257 قانون مدنی و اصول دادرسی). - معیار: باید نشان دهد نتیجه رأی معترضعنه مستقیماً یا بهطور جدی و قابل پیشبینی موجب: - سلب یا تحدید حق عینی/دینی او، - ایجاد مانع در اعمال حق، - یا تحمیل تعهد/الزامی برخلاف حق مکتسب او میشود. این ارتباط باید «علّی و مؤثر» باشد نه صرفاً احتمالی یا فرضی. 3) مدارک و ادله لازم برای اثبات ارتباط و تضییع حق الف) مدارک هویتی و سمتی - کارت ملی/شناسنامه؛ در صورت اقدام توسط وکیل: وکالتنامه رسمی (ماده 32 ق.آ.د.م). - در صورت اقدام توسط قائممقام/وارث: گواهی حصر وراثت، انحصار وراثت، یا سند قائممقامی. ب) مستندات اثبات ذین
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری