پاسخ بهصورت راهنمای عملی و استناد مختصر به قوانین ایران 1) اصل اعتبار حقوقی توافقات بلهبرون - توافقات مالی و غیرمالی در بلهبرون (مانند مهریه، شیربها/هدایا، جهیزیه، زمان عقد و عروسی، شروط ضمن عقد، نحوه پرداختها) اگر با قصد انشاء، رضایت طرفین و اهلیت قانونی صورت گیرد، «عقد و تعهد» محسوب میشود و از نظر حقوقی لازمالوفاست. - مستند: مواد 10 و 219 قانون مدنی (اصل آزادی قراردادها و لزوم وفای به عهد)، ماده 190 (ارکان صحت معامله: قصد، رضا، اهلیت، موضوع معین و مشروعیت جهت). - توافقات خلاف نظم عمومی یا اخلاق حسنه یا قوانین آمره باطل است (مواد 6، 975 قانون مدنی؛ قاعده نظم عمومی). مثلا شرط اسقاط نفقه آینده یا سلب حقوق قانونی غیرقابل اسقاط. 2) تفاوت «وعده» و «الزام» - اگر متن بلهبرون بهصورت «وعده» و بدون الزام تنظیم شود (مثلا “قصد داریم…”)، در اجرا مشکلساز میشود و معمولاً قابلیت اجبار قضایی ندارد. - برای تبدیل وعده به الزام باید: الف) صریحاً ماهیت تعهد ذکر شود (متعهد، متعهدله، موضوع، مبلغ/مقدار، سررسید، ضمانت اجرا)، ب) امضای طرفین و شهود، ج) قابلیت استناد (سند عادی دارای امضا/اثر انگشت). - در تعهدات مالی، درج عبارت «این سند در حکم سند عادی لازمالاجرا نیست» مانع اجرا از ثبت میشود، اما همچنان از طریق دادگاه قابل مطالبه است. اگر بخواهید برخی بندها قابلیت صدور اجرائیه فوری داشته باشد، میتوان از «سند رسمی» نزد دفترخانه یا
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری