پاسخ کوتاه: «دیه» یک نهاد جبرانیِ مالی در فقه و قانون مجازات اسلامی برای قتل یا صدمات بدنی است و ارتباط حقوقی-ماهوی با عنوان «شهادت» (به معنای کشتهشدن در راه خدا) ندارد. شهید شدن، عنوانِ ارزشی/فقهی است با آثار خاص خود (مانند احکام غسل و کفن، یا امتیازهای حمایتی ایثارگری)، اما دیه صرفاً در صورت وجود «جنایت» و «مسئولیت کیفری/مدنی» قابل مطالبه است. بنابراین «دیه شهید» اصطلاح حقوقی دقیقی نیست؛ باید دید فوتِ شخص شهید از نظر حقوقی ناشی از چه کسی و با چه نوع تقصیر یا جرم بوده است تا دیه قابل مطالبه باشد. توضیح حقوقی تفصیلی: 1) ماهیت دیه در قانون ایران - ماده 17 قانون مجازات اسلامی 1392: دیه، مالی است که به سبب جنایت بر نفس، عضو یا منفعت به مجنیعلیه یا ولیّدم داده میشود. پس دیه ابزار جبران ضرر ناشی از جنایت است، نه عنوانی وابسته به «شهادت». - در قتل، اصل بر قصاص است و در موارد خاص، ی
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری