پاسخ کوتاه: «دیه» اصولاً جبران خسارت در قتل یا جرح غیرمشروع است و در شهادتهایی که در میدان جنگ، مأموریتهای رسمی یا در حکم دفاع مقدس رخ میدهد، غالباً عنوان «دیه» به معنای حقوقیِ عام بهکار نمیرود؛ بلکه بسته به مورد، «خسارت/غرامت» دولت، «حقوق و مزایای ایثارگری»، «ارث»، یا در قتل غیرعمد/عمدِ قابل استناد، «دیه قانونی» قابل مطالبه است. اما اگر قتلِ شهید مشمول مقررات دیه باشد (مثلاً در قتل عمد یا شبهعمد/خطای محض قابل انتساب به شخص یا اشخاص معین)، دیه به «اولیای دم» تعلق میگیرد و مطابق قواعد ارث و مقررات خاص دیه میان ایشان تقسیم میشود. توضیح مبنایی: 1) تفکیک مفاهیم - شهید در نظام حقوقی-اداری ایران دو بُعد دارد: الف) بعد کیفری/مدنی: اگر فوت ناشی از فعل قابل انتساب به اشخاص باشد، نهاد دیه در قانون مجازات اسلامی (مصوب ۱۳۹۲ و اصلاحات بعدی) جاری است. در این حالت امکان مطالبه دیه از جانی یا صندوق تأمین خسارتهای بدنی (حسب مورد) وجود دارد. ب) بعد ایثارگری و حمایتی: اگر شهادت در چارچوب
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری