شیوه تنظیم قراردادها در دو نظام چگونه متفاوت است؟

پاسخ کوتاه: در نظام رومی-ژرمنی (حقوق مدون/قاره‌ای) قراردادها بیشتر بر اساس قواعد آمره و تکمیلی مدوّن (Code) تنظیم می‌شوند، فرم و محتوای استاندارد و پیش‌بینی‌پذیری بالاست، نقش رویه قضایی محدودتر و نقش دادگاه در تفسیر تابع متون قانونی است. در کامن‌لا، قراردادها انعطاف‌پذیرتر، مبتنی بر سوابق قضایی و مفاهیم دکترینال (مانند consideration) هستند، تفسیر دادگاه‌ها نقش پررنگ‌تری دارد و نگارش مفصل‌نگر (دقیق و طولانی) برای پوشش ریسک‌های رویه‌ای معمول است. شرح تفصیلی و نکات کاربردی: 1) منبع و چارچوب حقوقی - رومی-ژرمنی: نقطه اتکای اصلی قانون مدون است (مثل Code civil فرانسه، BGB آلمان). قواعد عمومی قراردادها به‌صورت منسجم در قانون آمده و بسیاری شروط ضمنی به حکم قانون وارد قرارداد می‌شود. پیش‌بینی‌پذیری از متن قانون تأمین می‌شود. - کامن‌لا: منابع اصلی دکترین و رویه قضایی است. مفاهیم کلیدی مانند consideration، estoppel، implied terms by courts، و قواعد تفسیر (contra proferentem، business efficacy) محصول آراء محاکم است. قانونگذاری هم هست (مثل UK CRA 2015 یا UCC در آمریکا)، اما نقش پرونده‌ها پررنگ‌تر است. 2) تشکیل قرارداد (formation) - رومی-ژرمنی: اراده و تراضی (consensus) و اهلیت، موضوع و جهت مشروع ارکان اصلی‌اند. “علت” (cause) در برخی نظام‌های قاره‌ای مطرح است. فرم غالباً آزاد است مگر در عقود معین (مثل انتقال ملک) که تشریفات رسمی می‌خواهد. در حقوق ایران (ال