چه دلایلی برای اثبات تهمت و افترا قابل استناد است؟

در چارچوب حقوق ایران، «تهمت و افترا» به‌عنوان رفتارهای توهین‌آمیز و مجرمانه (نسبت دادن جرم یا اِسناد امور خلاف واقع) می‌تواند هم مبنای تعقیب کیفری و هم از جهات خاص، مستند طرح دعوای طلاق (به‌ویژه از سوی زوجه به استناد عُسر و حَرَج) قرار گیرد. برای اثبات تهمت و افترا در محاکم خانواده و کیفری، ادله زیر معمولاً قابل استناد است: 1) اقرار طرف مقابل - اقرار صریح زوج/زوجه به نسبت دادن امر کذب یا نشر اکاذیب. - مستند: ماده 164 قانون مجازات اسلامی (در قواعد عام ادله اثبات) و قواعد عام آیین دادرسی. 2) شهادت شهود و مطلعین - شهادت اشخاص واجد شرایط که وقوع نسبت ناروا، بیان کذب یا نسبت دادن جرم را دیده/شنیده‌اند. - شرایط شهود مطابق مواد 169 به بعد قانون مجازات اسلامی و مواد 230 و 231 قانون آیین دادرسی مدنی. - در پرونده‌های خانوادگی، شهادت، قرائن و امارات نیز اهمیت دارد. 3) ادله الکترونیکی و دیجیتال - پیامک، پیام‌رسان‌ها (واتس‌اپ، تلگرام، اینستاگرام)، ایمیل، ضبط صدا یا ویدئو (در حدود مجاز قانونی)، اسکرین‌شات همراه با مستندسازی منشأ و اصالت. - قانون جرایم رایانه‌ای (مصوب 1388) و قانون تجارت الکترونیکی؛ همچنین ماده 648 قانون آیین دادرسی کیفری در پذیرش ادله الکترونیکی و لزوم ارجاع به کارشن