تفاوت آسیب موقت و دائم در محاسبه چیست؟

راهنمای عملی محاسبه ارش و دیه بر مبنای نظریه پزشکی قانونی و تفاوت آسیب موقت و دائم 1) مفاهیم پایه - دیه: مبلغ مقطوع قانونی برای برخی جراحات و صدمات که میزان آن در شرع و قانون تعیین شده است (مثل دیه نفس، منافع، برخی اعضاء و برخی جراحات معین). مبنای قانونی: مواد 448، 449، 709 به بعد قانون مجازات اسلامی (کتاب دیات). - ارش: جبران مالی قانونی برای صدماتی که دیه مقدر ندارند. میزان آن توسط کارشناس/پزشکی قانونی با لحاظ نوع و کیفیت آسیب، میزان کارایی از دست‌رفته، ظاهر عضو و آثار ماندگار تعیین و توسط دادگاه حکم می‌شود. مبنای قانونی: ماده 449 و 450 قانون مجازات اسلامی. - نظریه پزشکی قانونی: مرجع تخصصی برای احراز نوع صدمه، درصد آسیب، موقت یا دائم بودن، وجود عوارض ظاهری (کاهش زیبایی/اسکار)، ازکارافتادگی موقت یا دائم و تعیین درصد ارش پیشنهادی. دادگاه معمولاً به نظریه کارشناسی استناد می‌کند ولی الزامی به تبعیت مطلق ندارد. 2) تفاوت آسیب موقت و دائم در محاسبه دیه/ارش - آسیب موقت (قابل درمان/برگشت‌پذیر): - اگر صدمه از انواع دارای دیه مقدر باشد (مثل شکستگی، جراحات شش‌گانه، صدمات منافع با زمان خاص)، همان دیه یا درصد مقرر پرداخت می‌شود. برای آسیب‌های موقت به منافع (مثل ازکارافتادگی موقت حس یا حرکت)، دیه/ارش متناسب با مدت محرومیت تعیین می‌شود. - مبنا: ماده 714 و 715 ق.م.ا. درخصوص از بین رفتن یا نقصان موقت منافع، و قواعد عام ارش در ماده 450. پزشکی قانونی معمولاً “مدت ازکارافتادگی” یا “مدت کسر کارکرد” را مشخص می‌کند و بر آن اساس درصدی از دیه کامل یا ا