برای محاسبه دیه و ارش بر مبنای نظریه پزشکی قانونی و احراز رابطه سببیت میان حادثه و آسیب، باید به سه رکن اصلی توجه کرد: وقوع حادثه، انتساب ضرر به حادثه (سببیت)، و نوع و میزان آسیب. چارچوب حقوقی این موضوع در قانون مجازات اسلامی 1392 (کتاب دیات و قواعد عمومی ضمان) و آییننامهها و رویههای پزشکی قانونی تبیین شده است. 1) مبنای قانونی - ماده 1 و 2 قانون مجازات اسلامی: اصل شخصی بودن مسئولیت و لزوم احراز شرایط مسئولیت کیفری/مدنی. - ماده 14 و 1 قانون آیین دادرسی کیفری و ماده 1 قانون مسئولیت مدنی: امکان مطالبه ضرر و زیان ناشی از جرم و لزوم رابطه سببیت. - مواد 448 تا 462 ق.م.ا.: دیات، ارش و معیارهای محاسبه. - ماده 448 ق.م.ا.: ارش، دیه غیرمقدّر است که میزان آن توسط کارشناس با لحاظ نوع و کیفیت جنایت، تأثیر آن بر سلامت مجنیعلیه، و وضعیت خاص عضو تعیین میشود. - مواد 450، 451، 459 ق.م.ا.: لزوم جبران صدمات مرکب، امکان تعدد دیات، و محاسبه ارش در آسیبهای فاقد نص. - ماده 492 به بعد: صدمات جسمانی و ملاکهای تعیین دیه/ارش برای جراحات و منافع. - قاعده کلی فقهی و حقوقی: ضمان بر عهده مباشر و در صورت اجتماع سبب و مباشر، حسب مورد (مواد 526 تا 533 ق.م.ا. در باب دیات و تسبیب). 2) احراز رابطه سببیت چگونه انجام میشود؟ الف)
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری