راهنمای عملی استناد به بند (۳) ماده ۴۲۶ قانون آیین دادرسی مدنی (اعطای اعاده دادرسی به جهت تعارض مفاد حکم با یکدیگر) خلاصه کاربرد: - بند (۳) ماده ۴۲۶ ق.آ.د.م زمانی قابل استناد است که در متن همان حکم، بین اجزای منطوق یا بین منطوق و قسمتهای مؤثر رأی (از جمله قسمت اجرایی رأی) تعارضی وجود داشته باشد که جمع آن ممکن نباشد. این بند ناظر به «تناقض درونحکمی» است، نه تعارض با رأی دیگر یا اشتباه در استدلال. نکات کلیدی برای وکلا: 1) تعریف دقیق تعارض مشمول بند (۳) - تعارض باید: - در «منطوق» یا بخشهای الزامآور رأی رخ دهد؛ - غیرقابل جمع باشد؛ - بر نتیجه رأی اثر بگذارد (مؤثر در ماهیت یا اجرای رأی). - تعارض با «استدلال» یا «مقدمه حکم» به تنهایی کفایت نمیکند مگر آنکه مستقیماً منطوق را مبهم یا متناقض کند. - تعارض با آراء دیگر یا اشتباه قضایی، موضوع بند (۳) نیست؛ برای آنها طرق دیگر (فرجام، تجدیدنظر یا بندهای دیگر ۴۲۶) مطرح است. 2) مصادیق عملی قابل استناد - حکم همزمان به «محکومیت خوانده به پرداخت وجه» و «رد دعوای خواهان نسبت به همان وجه» تصریح کرده است. - در قسمت اجرایی رأی، محکومبه مقدار/مصداقی متفاوت از منطوق اصلی دارد (مثلاً منطوق 100 واحد، قسمت اجرا 120 واحد). - حکم نسبت به یک خواسته واحد دو د
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری