خلاصه پاسخ: - در شرکتها و شراکتهای مدنی در حقوق ایران، «سرمایه نقدی» و «سرمایه غیرنقدی (آوردههای عینی یا حقوقی)» هر دو میتوانند مبنای سهمالشرکه و تقسیم سود باشند، اما ارزیابی و آثارشان متفاوت است. - ملاک تقسیم سود، در اصل «نسبت سهمالشرکه» است مگر آنکه شرکا به نحو دیگری توافق کنند. سهمالشرکه سرمایه غیرنقدی باید بهطور رسمی «تقویم» (ارزشگذاری) شود تا با سرمایه نقدی قابل قیاس گردد. - توافق بر نسبت سود مستقل از نسبت سرمایه معتبر است؛ اما شرط «سهم بردن از سود بدون تحمل زیان» یا «سلب کامل سود از شریک» باطل است. چارچوب حقوقی: - قانون مدنی: مواد 571 به بعد (شرکت مدنی)، بهویژه مواد 575، 576، 582، 583 درباره سهم شرکا، اداره و خسارات. - قانون تجارت: برای شرکتهای تجاری (مواد 20 به بعد)، بهویژه نقش آوردههای غیرنقدی و لزوم ارزیابی رسمی در برخی شرکتها (مثل شرکت سهامی: مواد 82، 76 و 78 قانون تجارت و مواد 6، 7، 8 لایحه اصلاح قسمتی از قانون تجارت 1347 در خصوص تقویم آوردههای غیرنقدی توسط کارشناس رسمی). - اصل حاکمیت اراده: ماده 10 قانون مدنی (تا جایی که مخالف صریح قانون و نظم عمومی نباشد). تفاوتهای کلیدی در محاسبه سود بین سرمایه نقدی و غیرنقدی
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
